
Een gegeven waar je vandaag niet omheen kan en wat ik zelf té belangrijk vind om te negeren, is de tsunami van exact 5jaar geleden. Toen werd o.a. de Thaise kust getroffen door een verwoestende tsunami. Het toerisme in het gebied herstelde zich, maar kampt nu met de recessie.
De meeste toeristen keerden binnen twee jaar terug naar Khao Lak, Phi Phi en Phuket: de Thaise vakantieoorden waar de tsunami langs de kust raasde. De hotels zijn herbouwd en de natuur heeft zich hersteld. In feestplaats Patong lopen Australiërs weer met blote bast en bier in de hand over de boulevard. Op de paradijselijke stranden van Kata klinkt het gegil van meisjes die van de bananenboot afvallen. In stille vijfsterrenresorts in Khao Lak liggen rood verbrande vijftigers onder hun parasol. Alleen de blauwe bordjes met een golf, die wijzen welke kant men moet oprennen in geval van een nieuwe tsunami, herinneren aan de vloedgolf. Alleen Japanners en Chinezen durven nog steeds niet terug te komen. Ze zijn bang voor de geesten van de duizenden Thai en toeristen die hier omkwamen bij de tsunami...

Bijna alle hoteleigenaren hebben de ramp doorstaan. Dankzij zachte leningen van banken, waar de overheid garant voor stond, konden velen hun hotels binnen zes tot twaalf maanden herbouwen. Doordat ze vóór de tsunami goede tijden hadden gekend, hadden ze een buffer om het vol te houden tot de toeristen weer terugkwamen. De overheid hielp ondernemers toeristen te overtuigen dat op vakantie komen de beste manier was om tsunamislachtoffers te helpen.
Het hele verhaal van wat er gebeurde en wat een impact dit had, ook in andere landen, waar gigantische hulpacties werden opgericht moet ik jullie natuurlijk niet meer vertellen, daarom enkele cijfers:
Toerisme is goed voor 6 procent van de Thaise economie: vorig jaar zette de sector 540 miljard baht (11,3 miljard euro) om. Zo’n 2 miljoen mensen zijn ervan afhankelijk; dit jaar komen er circa 10,9 miljoen buitenlanders. De regio rond Phuket, waar de tsunami op Tweede Kerstdag 2004 toesloeg, draagt circa 40 procent bij aan de totale omzet uit toerisme. Bij de tsunami kwamen in Thailand naar schatting 8.200 mensen om, onder wie 2.200 buitenlandse toeristen.
Zoals jullie zien en vast ook al wisten, zijn heel wat mensen er afhankelijkheid van toerisme. Nu zij hun leven en omgeving eindelijk terug opgebouwd hebben, kregen ze dit jaar nog eens te maken met een andere tegenslag. Voor de hele regio waren 2007 en 2008 topjaren. In 2007 kwamen er ruim 5 miljoen toeristen naar Phuket, meer dan in het jaar vóór de tsunami. Er werden Russische en Indiase restaurants gebouwd, want toeristen uit die landen compenseren nu het wegblijven van de bijgelovige Oost-Aziaten. Hotels hadden moeite aan ervaren personeel te komen, want veel werknemers komen uit andere gebieden van Thailand en waren na de tsunami naar huis.

Maar eind augustus 2008 wachtte de regio een nieuwe tegenslag. Demonstranten tegen de Thaise regering bestormden het internationale vliegveld van Phuket. En in november van dat jaar, aan het begin van het hoogseizoen, hield dezelfde groep betogers een week lang het internationale vliegveld van Bangkok bezet. Beelden van rellen en van honderdduizenden gestrande toeristen gingen de wereld over. Bovendien begon de financiële crisis in volle omvang merkbaar te worden. Vakantiegangers waren niet meer zeker van hun baan en bleven dichtbij huis.
Sprakeloos werd ik bij het zien van tal van reportages en het lezen van artikels over de tsunami. Raar om te beseffen dat er nu weer gezellig in blote buik wordt ‘rondgedwarreld’ op plaatsen waar slechts 5 jaar geleden zoveel tragisch gebeurde… Zoveel beter natuurlijk voor de plaatselijke bevolking dat men niet blijft stilstaan, maar het is toch iets dat nooit mag en kan vergeten worden.
Ook geloof ik dat ze ginder een heel andere manier hebben van verwerken, wanneer dit bij ons zou gebeuren zouden we waarschijnlijk meer de moed laten hangen,… Daarginds schoot men meteen weer in actie en probeerden ze alles weer op te bouwen en verder te gaan met hun leven.Verrassend is dat deze vreselijke natuurramp er uiteindelijk zelfs voor zorgde dat (sommigen) het nu zelfs beter hebben dan vóór de Tsunami. Op het nieuws zag ik een korte reportage over een gezin dat men 5 jaar geleden ook al interviewde (en waar men nu terug naartoe ging). Bleek, dat ze het nu veel beter hadden dan voor de tsunami. Ze hadden een mooi gemetst huis gekregen van een liefdadigheidsinstelling, er was een aangelegde weg, men had nu scooters i.p.v. enkel fietsen zoals voordien…

De tsunami was iets heel slechts en tragisch maar ze hebben geprobeerd om het om te zetten in iets goed. Niet alleen kreeg Phuket door de tsunami extra naamsbekendheid, ook werden er tal van regels ingevoerd onder andere i.v.m. het bouwen van hotels (volgens milieueisen). Men is nu ook waakzamer dan vroeger voor zulke rampen en heeft waarschuwingssystemen uitgebouwd en kan men nu zorgen voor een betere evacuatie, moest dit ooit opnieuw gebeuren. De reactie van de regering die voor de zachte leningen zorgde vind ik heel goed, ook dat men de toeristen aanspoorden om er terug op vakantie te gaan, hoewel dit zeker niet makkelijk is, dat is wel de beste methode om ervoor te zorgen dat ze zich snel konden herpakken.

Gek toch hoe zo’n milieuramp, het leven toch in de positieve richting kan draaien. Maar het is jammer dat er eerst zulke rampen moeten gebeuren voordat men een gebied waar men het moeilijk heeft extra aandacht en hulp schenkt. En dat men slechts na gaat denken over hulpscenario’s achteraf… Hoe veel mensen had men niet kunnen redden en hoeveel verdriet had wel niet bespaard kunnen worden als men dit allemaal vooraf deed. Laat dit een les voor in de toekomst zijn!
Bron: www.nrc.nl
J.A.















